Blog van Floor dierenarts bij Dierenkliniek Kralingen

16-04-2018

Zoals het mijn droom was om dierenarts te worden, zo was het ook altijd al mijn droom om op safari te gaan in Zuid-Afrika. En eindelijk, afgelopen november was het dan zover.

Na een hoop avontuur kwamen we aan in het Krugerpark, waar we met onze huurauto zelf doorheen gingen rijden. Toen we net door de poort waren, zagen we al zebra’s en impala’s; we hebben wel zeker een half uur stilgestaan om te kijken en foto’s te maken. Wat raar, dachten we nog, alle andere mensen rijden zo door en kijken niet eens. Een paar dagen later zouden wij precies hetzelfde doen en zoals onze gids toen schouderophalend zei; ‘Impala’s are just like chickens, they are everywhere’.  Hoe snel je blijkbaar iets gewoon gaat vinden…

Al heel vroeg zagen we in de verte olifanten en hoewel ik die al ontelbare keren in Blijdorp had gezien, is dit toch echt een heel andere ervaring. Véél groter en een stuk minder vriendelijk. Door een hoop pech onderweg, zaten we opgescheept met een klein felrood huurautootje. Dat trekt blijkbaar olifanten aan. En zeker mannetjes die helemaal alleen rondlopen zijn niet altijd even vriendelijk. Hoe klein je je voelt, als zo’n reusachtig beest pal voor je auto staat in the middle of nowhere en absoluut niet weg wil en kwaad wordt. Heel hard achteruit rijden dan maar, snel keren, schakelen (en dat ook nog eens met links!) en wegrijden, terwijl de olifant nog achter je aan stormt… Sindsdien was ik wat minder blij als ik een olifant zag.

Na een aantal dagen toeren maakten we met de luipaard die een ‘chicken’ (oftewel impala) aan het eten was de ‘big five’ compleet. Ook zeldzame dieren, zoals de wilde hond, hadden we gezien. Zelfs de gidsen die de toeristen rondreden waren jaloers.

Als afsluiter van ons Krugerpark avontuur, stond de laatste ochtend om 05.00 een ‘morning walk’ op het programma; een safari te voet met twee rangers, Elliot en Samuel, als begeleiding en bewapend voor het geval dat. Zij vertelden ons groepje eerst wat we moesten doen bij gevaar. Vervolgens gingen we op stap. Elliot zag gelijk iets liggen op de grond… een mestbal waar een mestkever zich een weg naar buiten had gegeten. Heel interessant maar ja, waren we hier nou zo vroeg voor opgestaan? Plots stopte hij met vertellen; hij zag in de verte leeuwen liggen! Omdat ze in de open vlakte lagen, konden we hen besluipen. Het bleek om een grote groep leeuwen te gaan, met welpen. Stap voor stap kwamen we dichterbij. Op een bepaald punt konden we niet verder, dan zouden de leeuwen ons gaan omsingelen. Zo dichtbij komen lukt zelfs de rangers maar een paar keer per jaar, dus ook voor hen was het zeer indrukwekkend.

Teruglopend naar de jeep was iedereen moe en nog aan het nagenieten. Gelukkig was er nog iemand van ons aan het opletten; een neushoorn stond pal naast onze jeep! De neushoorn had ons allang gehoord en keek ons recht aan. Samuel en Elliot sommeerden ons in een rijtje achter elkaar te gaan staan en géén geluid te maken. Het was doodstil en je hoorde de neushoorn snuiven. Een jongetje kon zich echter niet beheersen, stapte uit de rij en maakte een foto. Het ontzettend kleine klikje van de camera was voor de neushoorn genoeg: hij kwam recht op ons afgestormd. Wat je dan als eerste wil is wegrennen, maar dat mag je juist niet doen. Verstopt achter een heel dun struikje met Samuel, leidde Elliot de neushoorn af: hij sprong op, schreeuwde en gooide met een stok. En met resultaat; de neushoorn boog op het laatste moment af. Wat een held, die Elliot! Hij redde niet alleen ons leven, maar ook die van de neushoorn. Als de neushoorn niet was afgebogen, had Samuel hem waarschijnlijk neer moeten schieten.

Onlangs verscheen in het nieuws dat de laatste mannelijke noordelijke witte neushoorn in Kenia is overleden. Ik moest meteen terugdenken aan de neushoorns in Zuid-Afrika en besefte hoe kwetsbaar hun leven wel niet is. Wat fijn dat deze rangers bestaan, die zich elke dag bekommeren om het welzijn van deze dieren en dat met gevaar voor eigen leven. Dan vallen de krabbels en het gekwijl van de Rotterdamse beestenboel wel mee 😉

Tot in de praktijk!

Floor

Dierenarts bij Dierenkliniek Kralingen