Komt een vrouw bij de (dieren)dokter….. Blog van Daphne

13-06-2018

Jarenlang een bekend en vertrouwd gezicht. Zo kunnen we dat wel noemen. Met heel veel plezier ben ik in 2001 gestart bij de locatie Voorschoterlaan. Dat is al best een tijd geleden en ik weet eigenlijk niet meer welk kapsel ik op dat moment had.

Maar goed, Voorschoterlaan, een mooi begin na de overname van de praktijk van Meursing. En zoveel kansen. Gestart als stagiaire om vervolgens de mogelijkheid en het vertrouwen te krijgen van Joke en Frederique om als paraveterinair in de praktijk te gaan werken.

Mijn Rotterdamse accent zat mij soms best in de weg. Maar met de Crooswijkers kon ik erg goed een lekker gesprek voeren. Zullen we zeggen van puppy naar volwassen hond 😉. Veel klanten heb ik steeds beter leren kennen en dat gaf mij erg veel binding met mijn werk. Wist zelfs welke auto u reed en wie uw dier was. En dan niet te vergeten mijn Engelse taalkunsten. Je had er eigenlijk bij moeten zijn maar hoe zal ik beginnen..

Komt een vrouw bij de (dieren)dokter… deze dame werd geholpen door de dierenarts Joke. Ondertussen gaat de telefoon en de dame aan de andere kant van de lijn blijkt van Italiaanse afkomst en vraagt in gebrekkig Engels/NL waar teken zich kunnen bevinden bij haar katten. Mijn uitleg was uiteraard erg duidelijk: ‘you can find them on hotspots (je kunt ze op warme plekken van het lichaam vinden), so between the legs of in the uksels (dus tussen de poten of tussen de liezen/oksels). De dame was erg blij met het advies en hing op. De dame die ondertussen beneden geholpen was, klaarblijkelijk Engelse lerares en die het gesprek heeft kunnen horen, gaf mij een tip over de vertaling voor oksels. Armpit is the name. Gekke naam toch. Tot op de dag van vandaag weet iedereen wat een uksel is.   

Gezelligheid met de klanten daar werd en word ik erg blij van maar op dezelfde dag ook verdriet delen bij het verlies.

Het verlies dat ook mijzelf heeft getroffen afgelopen dinsdag 22 mei. Zoals bij velen bekend was Balou lang mijn maatje en wellicht heeft iedereen haar met regelmaat gezien op de Voorschoterlaan. Na 2 dagen ziek zijn is Balou helaas ingeslapen aan een gescheurde milt tumor.

Op de Voorschoterlaan… ja daar kan ik nog hele verhalen over vertellen. 15 jaar hebben we met het team en de klanten veel plezier en verdriet gekend. En dan een verhuizing naar het nieuwe pand. Dat geeft altijd wat spanning bij iedereen. Alles zal anders worden, modern en groot, waar die 80 duizend trappetjes toch ook wel erg vertrouwd waren. Dat ik die zou missen… tja zo leer jezelf ook steeds beter kennen.

In 2014 was het dan zover. We startten aan iets nieuws. Eerst leeghalen van de oude locatie wat voor mij emotie bracht. Je weet wat je hebt en weet niet wat je krijgt. Alles valt gelukkig mee. Het pand is ruimer en biedt meer mogelijkheden voor betere diergeneeskunde.

Na 17 jaar full-time te hebben gewerkt ben ik in 2016 bevallen van mijn zoontje. Tijdens deze fantastische nieuwe periode ben ik erachter gekomen dat ik naast de praktijk ook tijd aan andere dingen wilde gaan besteden. Mijn zoontje en mijn passie voor fotografie. Dat ik dierenfotografie dan het allerleukst vind dat komt dan niet als een verrassing. In 2017 gestart met mijn eigen bedrijf onder Verhagen Fotografie. En daar moesten mijn vrouw, zoontje en Balou vaak als model fungeren.

Doen wat ik leuk vind dat is erg belangrijk. Wat ik absoluut niet leuk vind is het volgende met iedereen te delen. Tja, het moet toch. Als afsluiting van deze blog ga ik jullie vertellen dat ik per 1 juli een nieuwe uitdaging aan ga. 29 juni is mijn laatste werkdag, na 17,5 jaar. Allereerst wil ik Joke en Frederique bedanken voor het vertrouwen in mij en de kans om mij verder te ontwikkelen binnen deze praktijk. Aangezien ik niet iedereen voor 29 juni zal spreken wil ik via deze weg iedereen bedanken voor jullie lief en leed. Het is voor mij een zeer grote stap en ik kan alleen maar zeggen dat ik trots ben… Op de praktijk, de mensen, u en uw huisdier. Nogmaals bedankt.

Veel liefs Daphne

Paraveterinair en fotograaf 😉