• darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg

Blog van paraveterinair Caroline (2)

Gepubliceerd op: 24-06-2019

Afscheid nemen bestaat niet?! In mijn vorige blog schreef ik over mijn huisdieren, waaronder mijn Berner Sennenhond genaamd Senna. Senna werd in 2014 onderdeel van het gezin toen ze 8 maanden oud was, ze kwam toen bij een andere eigenaar vandaan waarbij ze op een boerderij leefde.

Doordat ze altijd op de boerderij was, was ze niet gewend aan het leven aan de rand van een stad. Ze was dan ook bang voor alles wat herrie maakte, onverwachts bewoog of flitste. Wandelen met haar was dus best een uitdaging de eerste periode, daar moest dus ook ruim de tijd voor worden ingepland. Toch werd dat langzaam maar zeker steeds beter, Senna ontpopte zich tot een lieve, aanhankelijke en altijd olijke spring-in-'t-veld. Ze maakte veel vrienden in het park, waaronder haar grote vriend buurman Bertus, als ze hem zag van een grote afstand, dan was ze door het dolle heen en wilde ze niets liever dan op hem afrennen en op zijn voeten gaan zitten om vervolgens met puppyogen te smeken om een aai over haar bol. Die kreeg ze dan uiteraard ook aangezien de blik in haar ogen niet te weerstaan was.

Senna ging naarmate de tijd vorderde zelfs kattenkwaad uithalen, zo stond ze op een dag eens boven op de picknicktafel een vettaart naar binnen te werken, die bedoeld was voor de vogeltjes. Ook wist ze telkens weer te ontsnappen als iemand het tuinhek open liet staan, om vervolgens op eigen houtje de buurt te gaan verkennen en bijvoorbeeld de aangebrande/mislukte cake van een buurman op te peuzelen. Eten was naast knuffelen haar grootste en best ontwikkelde talent.

 

Toch bleef het leven niet zo sprookjesachtig als dat het daarvoor leek. Senna had altijd al een wat gevoeliger maag-, darmstelstel, maar halverwege 2018 kreeg ze daar echt duidelijk meer last van. Na een periode van onderzoeken, medicatie en therapie werd het niet beter, alleen maar slechter, tot ze zich ging gedragen als een oude dame (ze was toen pas 5 jaar). Ze deed bijna alles nog wat ze normaal deed, ze kwispelde, ze at goed en ze werd nog altijd dol als ze buurman Bertus zag, toch merkte ik aan haar dat er ook genoeg momenten waren, dat ze niet zo vrolijk meer was, dat ze sjokte tijdens de wandeling en dat ze haar mandje niet uitkwam als ik binnenkwam. Toen ze in november 2018 op de praktijk een keer van de trap naar beneden gleed omdat ze niet genoeg kracht in haar achterpoten had, was de maat voor mij vol. Ze had een prachtleven gehad en hoefde niet te lijden van mij en alle andere gezinsleden waren het met mij eens. Diezelfde week besloten wij haar thuis in te laten slapen door één van de dierenartsen. De beslissing om Senna uit haar lijden te verlossen was moeilijk, maar ook zo mooi. Het deed zo’n pijn in mijn hart om afscheid te moeten nemen van mijn lieve maatje, maar het voelde ook zo goed om haar niet meer te laten lijden. Deze beslissing betekende voor mij: teruggeven wat zij mij jaren had gegeven namelijk trouw en liefde, een goed baasje zijn voor Senna en een prachtig leven afsluiten.

 

Net voordat Senna onder narcose ging, keek ze ons één voor één aan, slaakte een diepe zucht en legde haar hoofd rustig neer, om vervolgens te gaan slapen.

 

Senna overleed op 6 december 2018 al kwispelend en met een net gevulde maag. Door mijn tranen heen glimlachte ik, omdat ik zeker wist dat dit de juiste beslissing was voor Senna. Voor altijd in mijn hart: Senna 06/10/2013 – 06/12/2018

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Afscheid nemen bestaat helaas wel, maar de manier waarop maakt het verschil. Heeft u zelf vragen over afscheid nemen van uw huisdier? Neem gerust contact met ons op. Wij hebben veel ervaring op het gebied van levenseindebegeleiding en willen u graag ondersteunen in alle emoties en vragen die daarbij komen kijken. Kijk voor meer informatie ook op https://www.dierencrematorium-rotterdam.nl/.

010-4526695 WhatsApp Online afspraak